ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ನಾಲ್ಕನೇ ಅಂಗವೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಮಾಧ್ಯಮದ ಶಕ್ತಿ ಕೇವಲ ಮೈಕ್, ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಅಥವಾ ಪ್ರೆಸ್ ಕಾರ್ಡ್ನಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಅದರ ನಿಜವಾದ ಶಕ್ತಿ ಸಂವಿಧಾನದ ಅರಿವು, ಕಾನೂನಿನ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಸತ್ಯದ ಬದ್ಧತೆಯಲ್ಲಿದೆ. ಸುದ್ದಿ ಬರೆಯುವ, ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಹಿಡಿಯುವ, ಜನರ ಮುಂದೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗೂ ಭಾರತದ ಸಂವಿಧಾನದ ಮೂಲಭೂತ ತತ್ವಗಳ ಅರಿವು ಇರಲೇಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಆತ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ದಾಖಲಿಸುವವನಲ್ಲ. ತಿಳಿಯದೆ ತಪ್ಪು ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಹರಡುವವನಾಗುವ ಅಪಾಯವಿದೆ. ಸಂವಿಧಾನದ ಪರಿಚ್ಛೇದ 14 ರಿಂದ 32ರವರೆಗೆ ಇರುವ ಮೂಲಭೂತ ಹಕ್ಕುಗಳ ಅರಿವಿಲ್ಲದೆ ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವರದಿ ಮಾಡುವುದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ಪರಿಚ್ಛೇದ 19ರ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಮಿತಿ ಮತ್ತು ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ತಿಳಿಯದೆ ಮಾಧ್ಯಮ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವುದು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸಮಂಜಸ? ಪರಿಚ್ಛೇದ 20 ಮತ್ತು 21 ನೀಡುವ ಕಾನೂನು ರಕ್ಷಣೆ ಹಾಗೂ ಜೀವಿಸುವ ಹಕ್ಕಿನ ಮಹತ್ವ ತಿಳಿಯದಿದ್ದರೆ ಅಪರಾಧ, ಬಂಧನ ಅಥವಾ ಪೊಲೀಸ್ ಪ್ರಕರಣಗಳ ವರದಿಯಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ಹೇಗೆ ಮೂಡುತ್ತದೆ?
ಇದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಪರಿಸರ ಸಂರಕ್ಷಣೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಸಂವಿಧಾನದ ವಿಧಿ 48A, ನಾಗರಿಕರ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ವಿಧಿ 51A(g), ಮಾಹಿತಿ ಹಕ್ಕು ಕಾಯ್ದೆ, ಮಾನಹಾನಿ ಕಾನೂನು, ಮಾಧ್ಯಮ ನೈತಿಕತೆ, ಸತ್ಯ ಪರಿಶೀಲನೆ (Fact Checking) ಮತ್ತು ಭಾಷಾ ಕೌಶಲ್ಯ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಪತ್ರಕರ್ತನ ಮೂಲಭೂತ ಜ್ಞಾನವಾಗಬೇಕು. ಇವುಗಳ ಅರಿವಿಲ್ಲದೆ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ನಡೆಸುವುದು ಸಮಾಜದ ವಿಶ್ವಾಸದೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡಿದಂತೆಯೇ. ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್, ಇಂದು ಕೆಲವರಿಗೆ ಪ್ರೆಸ್ ಕಾರ್ಡ್ ಸಿಕ್ಕರೆ ಸಾಕು, ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದ ಎಲ್ಲಾ ಅರ್ಹತೆಗಳು ಬಂದಂತಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆ ಇದೆ. ಆದರೆ ಪ್ರೆಸ್ ಕಾರ್ಡ್ ಪತ್ರಕರ್ತನ ಅರ್ಹತೆಯಲ್ಲ; ಅದು ಕೇವಲ ಗುರುತಿನ ಚೀಟಿ. ನಿಜವಾದ ಅರ್ಹತೆ ಜ್ಞಾನ, ಅಧ್ಯಯನ, ಕಾನೂನಿನ ಅರಿವು, ಭಾಷೆಯ ಮೇಲೆ ಹಿಡಿತ ಮತ್ತು ಸತ್ಯದ ಮೇಲಿನ ಬದ್ಧತೆ.
ಮಾಧ್ಯಮವು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ದಾರಿ ತೋರಿಸುವ ಸಂಸ್ಥೆಯಾಗಬೇಕಾದರೆ, ಮೊದಲು ಪತ್ರಕರ್ತರು ಸಂವಿಧಾನವನ್ನು ಓದಬೇಕು, ಕಾನೂನನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಮತ್ತು ನೈತಿಕ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಸಂವಿಧಾನದ ಅರಿವಿಲ್ಲದ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮವು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವವನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಗೊಂದಲ, ತಪ್ಪು ಮಾಹಿತಿ ಮತ್ತು ಅನ್ಯಾಯಕ್ಕೆ ದಾರಿಯನ್ನೇ ತೆರೆಯುತ್ತದೆ. ಸಂವಿಧಾನದ ಅರಿವು, ಕಾನೂನಿನ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಸತ್ಯದ ಬದ್ಧತೆ ಇರುವವರೇ ನಿಜವಾದ ಪತ್ರಕರ್ತರು.
