ಪುಂಚದ ಬಾಲೆ ವಾಲ್ಮೀಕಿ

ತುಳುನಾಡಿನ ಜನಪದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕೃತಿ ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕಿನ ಸಂಬಂಧ ಅತ್ಯಂತ ಆಳವಾಗಿದೆ. ಬನ, ನಾಗ, ಹುತ್ತ, ಮಣ್ಣು, ಮರ, ನೀರು, ಸಸ್ಯ ಮತ್ತು ಜೀವಜಾಲಗಳು ತುಳುವರ ಜೀವನಾನುಭವ, ಆಚರಣೆ ಮತ್ತು ಜನಪದ ಸ್ಮೃತಿಯೊಂದಿಗೆ ಬೆಸೆದುಕೊಂಡಿವೆ. ಈ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಾಗ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಒಂದು ಹುತ್ತವೂ ಕೇವಲ ಮಣ್ಣಿನ ಗುಡ್ಡೆಯಾಗಿ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅದರ ಸುತ್ತ ಬೆಳೆದಿರುವ ಪದಗಳು, ನಂಬಿಕೆಗಳು ಮತ್ತು ಕಥನಗಳು ಪ್ರಕೃತಿಯೊಂದಿಗೆ ಜನಪದ ಸಮಾಜ ಹೊಂದಿದ್ದ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತವೆ. ತುಳು ಜನಪದ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಹುತ್ತಕ್ಕೆ ‘ಪುಂಚ’ ಎಂಬ ಪದ ಬಳಕೆಯಿರುವುದು ಗಮನಾರ್ಹ. ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ರಚನೆಗೂ ತನ್ನದೇ ಆದ ಸ್ಥಳೀಯ ಪದವನ್ನು ಬಳಸಿರುವುದು ತುಳುವರ ಪರಿಸರದ ನೇರ ಅನುಭವವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ಪದಗಳು ಕೇವಲ ವಸ್ತುವಿನ ಹೆಸರನ್ನು ಸೂಚಿಸುವುದಲ್ಲ; ಅವು ಒಂದು ಸಮುದಾಯದ ಜೀವನಾನುಭವ ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯೊಂದಿಗಿನ ಅದರ ಸಂಬಂಧವನ್ನೂ ದಾಖಲಿಸುತ್ತವೆ. ಹುತ್ತವು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಗೆದ್ದಲುಗಳು ನಿರ್ಮಿಸುವ ಮಣ್ಣಿನ ರಚನೆ. ಅದರೊಳಗೆ ಗೆದ್ದಲುಗಳ ವಸತಿ ಮತ್ತು ಅವುಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿರುವ ಸೂಕ್ಷ್ಮಜೀವಿಗಳ ಪರಿಸರವಿದೆ. ಗೆದ್ದಲುಗಳು ಸಾವಯವ ಪದಾರ್ಥಗಳ ಪರಿವರ್ತನೆ ಹಾಗೂ ಮಣ್ಣಿನ ಪರಿಸರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಪಾತ್ರವಹಿಸುತ್ತವೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಹುತ್ತವನ್ನು ಕೇವಲ ಮಣ್ಣಿನ ಗುಡ್ಡೆಯೆಂದು ನೋಡುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಮಣ್ಣಿನ ಜೀವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಿ ನೋಡುವುದು ಸಮಂಜಸವಾಗಿದೆ. ತುಳುನಾಡಿನ ಬನಗಳು ಮತ್ತು ನಾಗಬನಗಳ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹುತ್ತಕ್ಕೆ ವಿಶೇಷ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸ್ಥಾನ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಬನಗಳಲ್ಲಿ ಮಾನವನ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪ ಕಡಿಮೆಯಿರುವುದರಿಂದ ಮರಗಳು, ಸಾವಯವ ಪದಾರ್ಥಗಳು, ತೇವಾಂಶ, ಕೀಟಗಳು ಮತ್ತು ವಿವಿಧ ಮಣ್ಣಿನ ಜೀವಿಗಳು ಉಳಿಯುತ್ತವೆ. ಇಂತಹ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಹುತ್ತಗಳೂ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ನಾಗಾರಾಧನೆಯೊಂದಿಗೆ ಹುತ್ತದ ಸಂಬಂಧವೂ ಇದೇ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗುತ್ತದೆ. ನಾಗರಹಾವು ಹುತ್ತವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹುತ್ತ ಅಥವಾ ಬಿಲದಂತಹ ಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ಆಶ್ರಯವಾಗಿ ಬಳಸಬಹುದು. ಹೀಗಾಗಿ ಹುತ್ತ ಮತ್ತು ನಾಗನ ನಡುವೆ ಬೆಳೆದಿರುವ ಜನಪದ ಸಂಬಂಧವು ತುಳುನಾಡಿನ ಪ್ರಕೃತಿ ಆರಾಧನೆಯ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ಅಂಶವಾಗಿದೆ.

ಜನಪದದಲ್ಲಿ ‘ಹುತ್ತದಲ್ಲಿ ನಿಧಿ ಇದೆ’ ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆಯೂ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಿಧಿ ಎಂದರೆ ಚಿನ್ನ, ಬೆಳ್ಳಿ ಅಥವಾ ರತ್ನಗಳಂತಹ ಅಮೂಲ್ಯ ವಸ್ತು. ಆದರೆ ಹುತ್ತದ ನೈಜ ಪರಿಸರೀಯ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಾಗ, ಅದರೊಳಗಿನ ಜೀವ ಸಂಕುಲ ಮತ್ತು ಮಣ್ಣಿನ ಜೈವಿಕ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ಒಂದು ರೀತಿಯ ಜೀವ ಸಂಪತ್ತಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಬಹುದು. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ‘ನಿಧಿ’ ಎಂಬ ಜನಪದ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಆಧುನಿಕ ಪರಿಸರ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಮಣ್ಣಿನ ಜೀವ ಸಂಪತ್ತಿನ ಸಂಕೇತವಾಗಿ ಓದಬಹುದು. ಹುತ್ತವನ್ನು ಒಡೆದು ಅದರೊಳಗೆ ಭೌತಿಕ ನಿಧಿ ಹುಡುಕುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಹುತ್ತವನ್ನು ಒಂದು ಜೀವಪರಿಸರವಾಗಿ ಸಂರಕ್ಷಿಸುವುದು ಹೆಚ್ಚು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ. ಮಣ್ಣಿನ ಜೀವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಉಳಿಸುವ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಹುತ್ತಕ್ಕೂ ಒಂದು ಪರಿಸರೀಯ ಮೌಲ್ಯವಿದೆ. ಇಲ್ಲಿಂದ ‘ಹುತ್ತ’ ಮತ್ತು ‘ಹುಟ್ಟು’ ಎಂಬ ಎರಡು ಪದಗಳು ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತವೆ. ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಇವೆರಡೂ ಹತ್ತಿರವಾಗಿವೆ. ಹುತ್ತವು ಜೀವಿಗಳ ವಾಸ ಸ್ಥಳವಾಗಿದ್ದರೆ, ಹುಟ್ಟು ಜೀವದ ಉದ್ಭವವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಎರಡು ಪದಗಳು ಒಂದೇ ಮೂಲದಿಂದ ಬಂದವು ಎಂದು ಹೇಳಲು ಸಾಕಷ್ಟು ಭಾಷಾ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸಾಕ್ಷ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಜನಪದ ಚಿಂತನೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಹುತ್ತವನ್ನು ಜೀವದ ಆಶ್ರಯ ಮತ್ತು ಹುಟ್ಟನ್ನು ಜೀವದ ಉದ್ಭವವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸುವ ಅರ್ಥಸಾಮ್ಯವನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು. ಈ ಧ್ವನಿಸಾಮ್ಯವು ತುಳು ಜನಪದ ಭಾಷೆಯ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೆ ಒಂದು ಆಸಕ್ತಿದಾಯಕ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಮುಂದಿಡುತ್ತದೆ.

ದ್ರಾವಿಡ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಹುತ್ತಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಹಲವು ಪದರೂಪಗಳಿವೆ. ತಮಿಳಿನ புற்று (puṟṟu) ಮತ್ತು ತೆಲುಗಿನ పుట్ట (puṭṭa) ಮುಂತಾದ ರೂಪಗಳು ಹುತ್ತ ಅಥವಾ ಮಣ್ಣಿನ ಗುಡ್ಡೆಯ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತವೆ. ತುಳುವಿನ ‘ಪುಂಚ’ ಎಂಬ ಬಳಕೆಯೂ ಈ ವಿಶಾಲ ದ್ರಾವಿಡ ಭಾಷಾ ಹಿನ್ನೆಲೆಯೊಳಗೆ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೆ ಅರ್ಹವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಈ ಎಲ್ಲಾ ರೂಪಗಳು ಒಂದೇ ಮೂಲದಿಂದ ಬಂದಿವೆ ಎಂದು ನಿರ್ಣಯಿಸಲು ಇನ್ನಷ್ಟು ತುಲನಾತ್ಮಕ ಭಾಷಾಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸಾಕ್ಷ್ಯ ಅಗತ್ಯ. ತುಳುವಿನ ‘ಪುತ್ತು’ ಎಂಬ ಪದವು ಮತ್ತೊಂದು ಜನಪದ ಭಾಷಾ ಅಂಶವನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸುತ್ತದೆ. ತುಳು ತಾಯಿಯ ಮುದ್ದಿನ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಮಗುವನ್ನು ‘ಪುತ್ತು’ ಎಂದು ಕರೆಯುವ ಬಳಕೆ ಇದೆ. ‘ಪುತ್ತೂಲಿ’ ಎಂಬ ರೂಪವೂ ಮುದ್ದಿನ ಸಂಬೋಧನೆಯಾಗಿ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ‘ಪುತ್ತು’ ಎಂಬುದು ಮಗುವಿನ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿ, ಮುದ್ದು ಮತ್ತು ಅಮೂಲ್ಯತೆಯ ಭಾವವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವ ಜೀವಂತ ಮಾತೃಭಾಷಾ ಬಳಕೆಯಾಗಿದೆ.

ಇದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ‘ಮುತ್ತು’ ಎಂಬ ಪದದೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ಆಸಕ್ತಿದಾಯಕ ಅರ್ಥಸಾಮ್ಯ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಮುತ್ತು ಅಮೂಲ್ಯ ರತ್ನ; ಅದೇ ಪದವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯ ಸಂಬೋಧನೆಯಾಗಿ ಮಗುವಿಗೂ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ತುಳುವಿನ ‘ಪುತ್ತು’ ಕೂಡಾ ಮಗುವಿನ ಮುದ್ದಿನ ಸಂಬೋಧನೆಯಾಗಿದ್ದರೆ, ‘ಪುತ್ತು–ಮುತ್ತು’ ಎಂಬ ಅರ್ಥಸಾಮ್ಯವು ತುಳು ಜನಪದ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿನ ಅಮೂಲ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಲು ಸೂಕ್ತವಾದ ವಿಷಯವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಇದರಿಂದ ಎರಡೂ ಪದಗಳು ಒಂದೇ ಮೂಲದಿಂದ ಬಂದವು ಎಂದು ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಈಗ ‘ರತ್ನಾಕರ’ ಎಂಬ ಪದದ ಕಡೆಗೆ ಗಮನ ಹರಿಸಿದರೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಸಂಸ್ಕೃತ ಪದರಚನೆ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಸಂಸ್ಕೃತದ ರತ್ನ ಎಂದರೆ ಅಮೂಲ್ಯ ಮಣಿ ಅಥವಾ ರತ್ನ; ಆಕರ ಎಂದರೆ ಮೂಲ, ನಿಧಿ ಅಥವಾ ಉತ್ಪತ್ತಿಸ್ಥಾನ. ಆದ್ದರಿಂದ ರತ್ನಾಕರ ಎಂದರೆ ರತ್ನಗಳ ಆಕರ ಅಥವಾ ರತ್ನಗಳ ನಿಧಿ. ಸಮುದ್ರಕ್ಕೂ ರತ್ನಾಕರ ಎಂಬ ಹೆಸರು ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ವಾಲ್ಮೀಕಿಯ ಕುರಿತ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಹಿಂದಿನ ಹೆಸರು ರತ್ನಾಕರ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ರತ್ನಾಕರನ ಸುತ್ತ ಹುತ್ತ ನಿರ್ಮಾಣವಾಯಿತು ಮತ್ತು ನಂತರ ಅವನು ವಾಲ್ಮೀಕಿ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದನು ಎಂಬ ಕಥೆ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಪರಿಚಿತವಾಗಿದೆ. ಸಂಸ್ಕೃತದ ‘ವಲ್ಮೀಕ’ (वल्मीक) ಎಂಬ ಪದಕ್ಕೆ ಹುತ್ತ ಎಂಬ ಅರ್ಥವಿದೆ. ‘ವಾಲ್ಮೀಕಿ’ ಎಂಬ ಹೆಸರು ವಲ್ಮೀಕ ಪದದೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿರುವುದು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕವಾಗಿ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ವಾಲ್ಮೀಕಿಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿಯೇ ಹುತ್ತದ ಸಂಕೇತ ಅಡಕವಾಗಿದೆ.

ರತ್ನಾಕರನ ಪರಿವರ್ತನೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಕಥನ ‘ಮರಾ–ರಾಮ’. ರತ್ನಾಕರನಿಗೆ ‘ರಾಮ’ ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಾಗ ‘ಮರಾ, ಮರಾ’ ಎಂದು ಜಪಿಸಲು ಸೂಚಿಸಲಾಯಿತು. ನಿರಂತರ ಜಪದಲ್ಲಿ ‘ಮರಾ’ ಎಂಬ ಧ್ವನಿ ‘ರಾಮ’ ಎಂಬಂತೆ ರೂಪುಗೊಂಡಿತು ಎಂಬ ಕಥನ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ. ‘ಮರ’ ಎಂಬ ಪದ ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ಇತರ ದ್ರಾವಿಡ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಮರವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಸಂಸ್ಕೃತದಲ್ಲಿ ಮರಕ್ಕೆ ವೃಕ್ಷ, ತರು, ದ್ರುಮ ಮುಂತಾದ ಪದಗಳಿವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ‘ಮರಾ–ರಾಮ’ ಕಥನವು ಪದಗಳ ಧ್ವನಿರೂಪದೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವಿಶಿಷ್ಟ ಕಥನವಾಗಿದೆ. ವಾಲ್ಮೀಕಿ ರಾಮಾಯಣದ ನಮಗೆ ದೊರಕಿರುವ ಪಠ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಲ್ಮೀಕಿ ಮತ್ತು ನಾರದರ ಸಂಭಾಷಣೆ ಸಂಸ್ಕೃತದಲ್ಲಿದೆ. ಇದರಿಂದ ನಮಗೆ ದೊರಕಿರುವ ಮಹಾಕಾವ್ಯದ ಭಾಷೆ ಸಂಸ್ಕೃತ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಐತಿಹಾಸಿಕವಾಗಿ ಅವರು ದೈನಂದಿನ ಮಾತುಕತೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಬಳಸಿದರು ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ಪಠ್ಯದಿಂದ ಮಾತ್ರ ನಿರ್ಧರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ರಾಮಕಥೆಯ ಮೌಖಿಕ ಪರಂಪರೆಯ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ತುಳುನಾಡು ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಇತರ ಪ್ರದೇಶಗಳ ಅಧ್ಯಯನ ಬಹಳ ಮಹತ್ವದ್ದಾಗಿದೆ. ತುಳು ಪಾಡ್ದನಗಳು ಸಮುದಾಯದ ಸ್ಮೃತಿ, ಆಚರಣೆ, ದೇವತೆಗಳು, ವೀರರು ಮತ್ತು ಸ್ಥಳೀಯ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಪೀಳಿಗೆಯಿಂದ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಸಾಗಿಸಿದ ಮೌಖಿಕ ಪರಂಪರೆ. ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿಯೂ ರಾಮಕಥೆಯ ವಿವಿಧ ಜನಪದ ರೂಪಗಳು ಬೆಳೆದಿವೆ. ಕೇರಳದ ವಿವಿಧ ಸಮುದಾಯಗಳಲ್ಲಿಯೂ ರಾಮಕಥೆಯ ಸ್ಥಳೀಯ ಮೌಖಿಕ ರೂಪಗಳು ಕಂಡು ಬರುತ್ತವೆ. ಇದರಿಂದ ರಾಮಕಥೆ ಅನೇಕ ಭಾಷೆ, ಸಮುದಾಯ ಮತ್ತು ಜನಪದ ಪರಂಪರೆಗಳಲ್ಲಿ ವಿಭಿನ್ನ ರೂಪಗಳನ್ನು ಪಡೆದಿರುವ ವಿಶಾಲ ಕಥಾಪರಂಪರೆ ಎಂಬುದು ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೆ. ವಾಲ್ಮೀಕಿ ರಾಮಾಯಣವು ರಾಮಕಥೆಗೆ ಮಹತ್ವದ ಮಹಾಕಾವ್ಯ ರೂಪ ನೀಡಿದರೂ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ರಾಮಕಥೆಯೂ ಅದರಿಂದಲೇ ನೇರವಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಈ ಚರ್ಚೆಯ ಮುಖ್ಯ ಅಂಶವೆಂದರೆ ತುಳು ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ತುಳುವರ ಜನಪದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಅದರ ಜೀವಂತ ಬಳಕೆ ಮತ್ತು ಲಭ್ಯವಿರುವ ಸಾಕ್ಷ್ಯಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ‘ಹುತ್ತ–ಹುಟ್ಟು’, ‘ಪುತ್ತು–ಮುತ್ತು’ ಮುಂತಾದ ಧ್ವನಿಸಾಮ್ಯಗಳು ಸಂಶೋಧನೆಗೆ ಕುತೂಹಲಕಾರಿ ಸುಳಿವುಗಳನ್ನು ನೀಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಧ್ವನಿಸಾಮ್ಯ ಮಾತ್ರ ಪದೋತ್ಪತ್ತಿಯ ಸಾಕ್ಷ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಹಳೆಯ ಪಠ್ಯಗಳು, ನಿಘಂಟುಗಳು, ಪಾಡ್ದನಗಳು, ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಬಳಕೆಗಳು ಮತ್ತು ತುಲನಾತ್ಮಕ ಭಾಷಾಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸಾಕ್ಷ್ಯ ಅಗತ್ಯ. ಆದರೆ ಜನಪದ ಬಳಕೆಯ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಹುತ್ತಕ್ಕೆ ‘ಪುಂಚ’ ಎಂಬ ಸ್ಥಳೀಯ ಹೆಸರು, ತಾಯಿ ಮಗುವನ್ನು ‘ಪುತ್ತು’ ಎಂದು ಮುದ್ದಿನಿಂದ ಕರೆಯುವ ಬಳಕೆ, ಹುತ್ತ ಮತ್ತು ನಾಗದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಂಬಂಧ, ಬನಗಳ ಸಂರಕ್ಷಣಾ ಪರಂಪರೆ ಇವೆಲ್ಲವೂ ತುಳುವರ ಪ್ರಕೃತಿಯೊಂದಿಗಿನ ನಿಕಟ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ದಾಖಲಿಸುವ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಾಕ್ಷ್ಯಗಳಾಗಿವೆ. ಈ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ‘ಪುಂಚದ ಬಾಲೆ ವಾಲ್ಮೀಕಿ’ ಎಂಬ ಶೀರ್ಷಿಕೆ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಜನಪದ ಸಂಕೇತವನ್ನು ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ತರುತ್ತದೆ. ತುಳುವಿನ ‘ಪುಂಚ’ ಎಂಬ ಹುತ್ತದ ಪದದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಚಿಂತನೆ, ಸಂಸ್ಕೃತದ ‘ವಲ್ಮೀಕ’ ಎಂಬ ಹುತ್ತದ ಅರ್ಥ ಮತ್ತು ವಾಲ್ಮೀಕಿಯ ಹೆಸರಿನೊಂದಿಗೆ ಅದರ ಸಂಬಂಧದವರೆಗೆ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಇದರ ಮಧ್ಯೆ ತುಳುವಿನ ‘ಪುತ್ತು’ ಎಂಬ ಮುದ್ದಿನ ಸಂಬೋಧನೆ, ‘ರತ್ನಾಕರ’ ಎಂಬ ರತ್ನಗಳ ಆಕರದ ಹೆಸರು ಮತ್ತು ರಾಮಕಥೆಯ ವಿವಿಧ ಮೌಖಿಕ ರೂಪಗಳು ಭಾಷೆ, ಪ್ರಕೃತಿ ಮತ್ತು ಜನಪದ ಸ್ಮೃತಿಯ ವೈವಿಧ್ಯವನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸುತ್ತವೆ. ಈ ಅಧ್ಯಯನದ ಮಹತ್ವ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ಪದಕ್ಕೆ ಹೊಸ ವ್ಯುತ್ಪತ್ತಿ ನೀಡುವುದರಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ತುಳು ಭಾಷೆಯ ಜೀವಂತ ಬಳಕೆ, ತುಳುವರ ಪ್ರಕೃತಿ ಸಂಬಂಧ ಮತ್ತು ಜನಪದ ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ದಾಖಲಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಭಾಷಾಶಾಸ್ತ್ರ, ಪರಿಸರಶಾಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಅಧ್ಯಯನಗಳ ಮೂಲಕ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ಇದೆ. ಹುತ್ತವು ಮಣ್ಣಿನ ಜೀವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಒಂದು ಭಾಗ. ಪುಂಚವು ತುಳುವರ ಹುತ್ತಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಸ್ಥಳೀಯ ಪದ. ಪುತ್ತು ತುಳು ತಾಯಿಯ ಮುದ್ದಿನ ಭಾಷೆಯ ಜೀವಂತ ಸಂಬೋಧನೆ. ರತ್ನಾಕರ ಸಂಸ್ಕೃತದಲ್ಲಿ ರತ್ನಗಳ ಆಕರ. ವಲ್ಮೀಕ ಸಂಸ್ಕೃತದಲ್ಲಿ ಹುತ್ತ. ವಾಲ್ಮೀಕಿ ಎಂಬ ಹೆಸರು ವಲ್ಮೀಕದೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಹೆಸರು. ಈ ದೃಢವಾದ ಅಂಶಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಮುಂದಿನ ಸಂಶೋಧನೆ ಸಾಗಬೇಕು. ಜನಪದದ ಮಾತನ್ನು ದಾಖಲಿಸಿ, ಭಾಷೆಯ ಸಾಕ್ಷ್ಯವನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿ, ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿ, ಇನ್ನೂ ಸಾಬೀತಾಗದ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಸಂಶೋಧನೆಯ ವಿಷಯವಾಗಿ ಉಳಿಸುವುದೇ ಸೂಕ್ತ ಮಾರ್ಗ. ಅದೇ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ‘ಪುಂಚದ ಬಾಲೆ ವಾಲ್ಮೀಕಿ’ ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಶೀರ್ಷಿಕೆಯಲ್ಲ. ತುಳು ಜನಪದ ಭಾಷೆ, ಪ್ರಕೃತಿ ಮತ್ತು ಭಾರತೀಯ ರಾಮಕಥೆಯ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಹೊಸ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡುವ ಒಂದು ಸಂಶೋಧನಾ ಆಹ್ವಾನವಾಗಿದೆ.